Jad…<\/B><\/P> Zsun\u0105\u0142 si\u0119 z siod\u0142a. Przeci\u0105gn\u0105\u0142 zdr\u0119twia\u0142e od d\u0142ugotrwa\u0142ej jazdy cia\u0142o. Reszt\u0119 drogi konia prowadzi\u0142. Pu\u015bci\u0142 wodze, a zwierz\u0119 natychmiast zanurzy\u0142o pysk w wodzie strumienia. Sam przykl\u0119kn\u0105\u0142 obok, nabra\u0142 wody i obmy\u0142 twarz. Poci\u0105gn\u0105\u0142 kilka \u0142yk\u00f3w. Woda by\u0142a lodowata. Szed\u0142 wci\u0105\u017c przed siebie. Nogi grz\u0119z\u0142y w ohydnej mazi. W powietrzu unosi\u0142 si\u0119 odra\u017caj\u0105cy zapach. Ka\u017cdy \u0142yk zatrutego bagiennymi oparami powietrza przyprawia\u0142 o md\u0142o\u015bci. Sw\u0105d zgnilizny i rozk\u0142adaj\u0105cego si\u0119 mi\u0119sa zdawa\u0142 si\u0119 przenika\u0107 ca\u0142e cia\u0142o. Czu\u0142, ze zaraz zwymiotuje, je\u015bli natychmiast nie opu\u015bci tego zapomnianego przez bog\u00f3w miejsca. – Mlecznobia\u0142a ciemno\u015b\u0107… ch\u0142\u00f3d kt\u00f3ry parzy… \u015bmier\u0107 kt\u00f3ra \u017cyje… cisza kt\u00f3ra krzyczy… Cierpienie… woda… poch\u0142ania… wlewa… do p\u0142uc… parzy… zimna… wyrzuca… nie… uwalnia twarz… Otworzy\u0142 oczy. Delikatnie obr\u00f3ci\u0142 si\u0119 na plecy. Spojrza\u0142 na zachmurzone nocne niebo. Ksi\u0119\u017cyc roztacza\u0142 pomara\u0144czow\u0105 po\u015bwiat\u0119. Bagna ju\u017c dawno zostawi\u0142 za plecami. Znajdowa\u0142 si\u0119 w pi\u0119knym lesie. Zna\u0107 tutaj by\u0142o obecno\u015b\u0107 wszelkiego zwierza le\u015bnego i ptactwa. Ziemia by\u0142a g\u0119sto usiana grzybami i zio\u0142ami. Drzewa majestatycznie wznosi\u0142y swe korony ku b\u0142\u0119kitnemu niebu. Ponad tym, niby kr\u00f3l na swym tronie znajdowa\u0142a si\u0119 \u015bwi\u0105tynia. Strzeliste kolumny, witra\u017ce przestawiaj\u0105ce sceny z \u017cycia mieszka\u0144c\u00f3w lasu: Wilk na polowaniu, Nied\u017awied\u017a \u0142owi\u0105cy Ryby, dwa Jelenie \u015bcieraj\u0105ce si\u0119 na pot\u0119\u017cne poro\u017ca…. By\u0142a ca\u0142a z bia\u0142ego marmuru. Koniec<\/B> <\/P> opowiadanie<\/p>\n","protected":false},"author":608,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_et_pb_use_builder":"","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":"","footnotes":""},"categories":[15],"tags":[],"class_list":["post-594","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-fanfic","et-doesnt-have-format-content","et_post_format-et-post-format-standard"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wiedzmin.zrpg.pl\/strona\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/594","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/wiedzmin.zrpg.pl\/strona\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wiedzmin.zrpg.pl\/strona\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wiedzmin.zrpg.pl\/strona\/wp-json\/wp\/v2\/users\/608"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wiedzmin.zrpg.pl\/strona\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=594"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/wiedzmin.zrpg.pl\/strona\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/594\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wiedzmin.zrpg.pl\/strona\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=594"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wiedzmin.zrpg.pl\/strona\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=594"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wiedzmin.zrpg.pl\/strona\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=594"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\n– Nie odnajdziesz tego, czego szukasz, p\u00f3ki nie zmierzysz si\u0119 z samym sob\u0105. – dobieg\u0142 go pi\u0119kny, hipnotyzuj\u0105cy g\u0142os. Czym\u015b, co przera\u017ca\u0142o w tym g\u0142osie by\u0142 brak jakichkolwiek emocji. By\u0142 tak zimny jak woda w strumieniu. Odwr\u00f3ci\u0142 powoli g\u0142ow\u0119, odruchowo wyci\u0105gaj\u0105c r\u0119k\u0119 w stron\u0119 r\u0119koje\u015bci. Na pobliskim g\u0142azie siedzia\u0142a kobieta. Zapanowa\u0142a cisza, kt\u00f3ra burzy\u0142 jedynie szum strumienia i ko\u0144, kt\u00f3ry wci\u0105\u017c siorba\u0142 wod\u0119. Kobieta by\u0142a r\u00f3wnie pi\u0119kna, co jej g\u0142os… i r\u00f3wnie zimna. Jej seledynowe w\u0142osy bezw\u0142adnie opada\u0142y na plecy. Jej oczy by\u0142y czarne, martwe. Cera by\u0142a delikatna i blada. By\u0142a naga. Patrzy\u0142a na niego bez cienia wstydu czy za\u017cenowania. Patrzy\u0142a, a w jej spojrzeniu by\u0142a tylko oboj\u0119tno\u015b\u0107. Unios\u0142a si\u0119 delikatnie i z gracj\u0105 ruszy\u0142a powoli w jego stron\u0119. Zdawa\u0142o si\u0119, \u017ce nie dotyka ziemi, \u017ad\u017ab\u0142a trawy wcale nie ugina\u0142y si\u0119 pod ci\u0119\u017carem jej stop. Zamar\u0142 w bezruchu. Zacisn\u0105\u0142 d\u0142o\u0144 na r\u0119koje\u015bci.
\nStan\u0119\u0142a w odleg\u0142o\u015bci kilku krok\u00f3w, wyci\u0105gn\u0119\u0142a r\u0119k\u0119.
\n– Oddaj mi swojego wierzchowca, tobie ju\u017c nie b\u0119dzie potrzebny – oznajmi\u0142a swoim lodowatym g\u0142osem. Waha\u0142 si\u0119 d\u0142u\u017csz\u0105 chwil\u0119, by\u0142a cierpliwa. Powoli wsta\u0142. Chwyci\u0142 wodze i poda\u0142 je kobiecie. Delikatnie musn\u0105\u0142 jej sk\u00f3r\u0119, by\u0142a zimna. Ruszy\u0142a w stron\u0119 lasu prowadz\u0105c zwierz\u0119. Odprowadza\u0142 j\u0105 spojrzeniem, p\u00f3ki ca\u0142kiem nie znik\u0142a w zaro\u015blach. A mo\u017ce po prostu si\u0119 rozp\u0142yn\u0119\u0142a? Nachyli\u0142 si\u0119 ponownie nad strumieniem.
\n– Mam zmierzy\u0107 si\u0119 z samym sob\u0105?
\nSpojrza\u0142 na swoje odbicie, dziewcz\u0119ce niemal\u017ce rysy, w\u0142osy wpadaj\u0105ce do b\u0142\u0119kitnych oczu. Nie wiedzia\u0142, jak d\u0142ugo to trwa\u0142o, z zadumy wyrwa\u0142 go dopiero wrzask przelatuj\u0105cego ptaka. Obejrza\u0142 si\u0119 raz jeszcze za siebie, omi\u00f3t\u0142 spojrzeniem las, w kt\u00f3rym znik\u0142a tajemnicza zjawa. W ko\u0144cu ruszy\u0142 przed siebie, przekroczy\u0142 strumie\u0144, kt\u00f3ry si\u0119ga\u0142 mu ledwie do kolan. Zastanawia\u0142 si\u0119, co czeka go na drugim brzegu.<\/p>\n
\nKroki stawia\u0142 ostro\u017cnie, jeden fa\u0142szywy ruch i jego droga mog\u0142a sko\u0144czy\u0107 si\u0119 tu, prawie u kresu. Wci\u0105\u017c rozmy\u015bla\u0142 nad s\u0142owami zjawy.
\n– Nie odnajd\u0119 tego, czego szukam, p\u00f3ki nie… – odruchowo wykona\u0142 piruet w bok dobywaj\u0105c r\u00f3wnocze\u015bnie miecza. Cios przeszy\u0142 powietrze w miejscu, gdzie jeszcze przed chwila znajdowa\u0142a si\u0119 jego pier\u015b. Stan\u0105\u0142 oko w oko z… samym sob\u0105? Spogl\u0105da\u0142 z niedowierzaniem na gigantycznego skorpiona, na zagi\u0119ty ogon, na kolec, z kt\u00f3rego s\u0105czy\u0142y si\u0119 kropelki jadu…
\nSkorpion natar\u0142. Wci\u0105\u017c nie m\u00f3g\u0142 otrz\u0105sn\u0105\u0107 si\u0119 z szoku, by\u0142 w stanie tylko si\u0119 cofa\u0107. Szed\u0142 do tylu paruj\u0105c mieczem ciosy skorpionich szczypiec i ledwie nad\u0105\u017caj\u0105c z zastawianiem b\u0142yskawicznych strza\u0142\u00f3w \u017c\u0105d\u0142a. Kolec trafiaj\u0105c na ostrze wydawa\u0142 z siebie szcz\u0119k, tak jak gdyby sam by\u0142 z metalu. Ciosy potwora by\u0142y zadawane z olbrzymia si\u0142\u0105, ledwie utrzymywa\u0142 miecz w d\u0142oni, chwyci\u0142 go obur\u0105cz. Postanowi\u0142 zaryzykowa\u0107. Skoczy\u0142 do przodu w piruecie, ci\u0105\u0142 na g\u0142ow\u0119. Bestia zbytnio si\u0119 nie wysilaj\u0105c unikn\u0119\u0142a ciosu. Pope\u0142ni\u0142 b\u0142\u0105d – znalaz\u0142 si\u0119 plecami do przeciwnika.
\n– To koniec… – poczu\u0142 b\u00f3l na plecach, na wysoko\u015bci serca. B\u00f3l zmusi\u0142 go do wypr\u0119\u017cenia piersi. J\u0119kn\u0105\u0142. Kolejna fala b\u00f3lu – skorpion wyrwa\u0142 \u017c\u0105d\u0142o. Osun\u0105\u0142 si\u0119 na kolana. Spogl\u0105da\u0142 chwile t\u0119pym wzrokiem przed siebie, ku kresom grz\u0119zawisk.
\n– A by\u0142em … ju\u017c tak… blisko…- wydoby\u0142 z siebie z trudem i osun\u0105\u0142 si\u0119 na twarz.<\/p>\n
\npowietrze… dusi… nie… chce wr\u00f3ci\u0107… by\u0142o dobrze… ju\u017c by\u0142o… by\u0142o…
\nOgie\u0144… boje… ognia… nie parzy… ga\u015bnie… popi\u00f3\u0142… rozniesiony… wiatr… jask\u00f3\u0142ka….
\nGwiazda… spada… obietnica… poca\u0142unek… k\u0142amstwo… fa\u0142sz… jad… trucizna…
\nKobiece rysy… niebieskie oczy… \u0142zy… w\u0142osy… gryz\u0105 oczy… t\u0142uste od krwi…
\nb\u00f3l… b\u00f3l… boli… \u017cyj\u0119? \u017byj\u0119… <\/p>\n
\n– \u017byj\u0119… – wyszepta\u0142. Wyci\u0105gn\u0105\u0142 d\u0142o\u0144, kt\u00f3ra bezb\u0142\u0119dnie trafi\u0142a na r\u0119koje\u015b\u0107. Wsta\u0142. Popatrzy\u0142 na skorpiona. Ruszy\u0142 w jego stron\u0119 unosz\u0105c miecz. Potwor ani drgn\u0105\u0142. Wskaza\u0142 ostrzem g\u0142ow\u0119 skorpiona, przygotowa\u0142 si\u0119 do pchni\u0119cia. Bestia sta\u0142a. Zawaha\u0142 si\u0119.
\n– Nie… nie zabij\u0119 ci\u0119.. ju\u017c ci\u0119 pokona\u0142em, odejd\u017a!
\nSkorpion uni\u00f3s\u0142 ogon, miecz przygotowa\u0142 si\u0119 do bloku. Uderzy\u0142 kolcem… we w\u0142asn\u0105 g\u0142ow\u0119.
\n– Zatru\u0142e\u015b si\u0119 w\u0142asnym jadem… Potworze….
\nOdszed\u0142, nie chcia\u0142 ju\u017c ani chwili przebywa\u0107 w tym miejscu, ani patrze\u0107 na martwe cia\u0142o skorpiona. <\/p>\n
\n– Wi\u0119c dotar\u0142em – powiedzia\u0142 do siebie.
\n– Dotar\u0142e\u015b – odpowiedzia\u0142 g\u0142os z wn\u0119trza budowli.
\n– Ty jeste\u015b Vertumnus? Pan Lasu i Poziomek?
\n– To mnie szuka\u0142e\u015b.
\n– Wi\u0119c Ty znasz wszystkie odpowiedzi, kt\u00f3rych szukam?
\n– Nie. Ale razem mo\u017cemy spr\u00f3bowa\u0107 je odnale\u017a\u0107.
\nRuszy\u0142 po schodach ku wrotom \u015bwi\u0105tyni… Jednak w sercu pozosta\u0142 cie\u0144 w\u0105tpliwo\u015bci…
\n– Czy na pewno znajd\u0119 to, czego szukam?
\n
\nDla Verta, dzi\u0119ki za wszystko…
\nThe Messenger Of Fire
\nJadowity
\n9\/10.XII.2003<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"