Na imi\u0119 mam Doran i mam 56 lat. Jestem jednym z krasnoludzkich \u0142owc\u00f3w g\u0142\u00f3ww okolicach Aedrin. Posiadam w\u0142asn\u0105 dru\u017cyn\u0119 najemnik\u00f3w. Razem jest nas sze\u015bciu,Zil – bardzo do\u015bwiadczony wojownik, Yankel – nasz mag, Hrothgar – wojownik,Hugo – \u0142ucznik, Adam – \u0142ucznik i oczywi\u015bcie ja.
\nUwielbiam walczy\u0107 moim toporem, kt\u00f3rego dosta\u0142em od swojego dziada (biedaczekumar\u0142 16 lat temu w walce z Ghulem, kt\u00f3ry zaatakowa\u0142 nasz\u0105 rodzin\u0119. Ghulapokona\u0142, lecz zosta\u0142 zara\u017cony jak\u0105\u015b chorob\u0105 i zmar\u0142 po 3 dniach). Zacz\u0105\u0142em\u0107wiczy\u0107 walki dopiero 3 lata temu, gdy spotka\u0142em moj\u0105 przysz\u0142\u0105 dru\u017cyn\u0119.Nawet dobrze mi ju\u017c idzie, ale nigdy nie dor\u00f3wnam Hrothgarowi, kt\u00f3ry walczy\u0142ju\u017c na wielu wojnach. Opisuj\u0119 wam moich przyjaci\u00f3\u0142, poniewa\u017c chc\u0119 wamopowiedzie\u0107 jedn\u0105 z moich przyg\u00f3d. Mieszkali\u015bmy w knajpie „Pod zerwan\u0105chmur\u0105”. By\u0142a to bardzo stara, lecz przepi\u0119knie udekorowana knajpa. Mia\u0142adwa pi\u0119tra. Na parterze znajdowa\u0142 si\u0119 bar, a na pozosta\u0142ych pi\u0119trachznajdowa\u0142y si\u0119 pokoje do wynaj\u0119cia. Moja dru\u017cyna wraz ze mn\u0105 wynajmowa\u0142a 3pokoje.
\nPewnego poranka wyszed\u0142em z mojego pokoju i jak co dzie\u0144 poszed\u0142em obudzi\u0107moich kompan\u00f3w. Stan\u0105\u0142em na korytarzu i zacz\u0105\u0142em krzycze\u0107:
\n– Pobudka!
\n– Ju\u017c, ju\u017c wstajemy! – Odpar\u0142 zaspany Zil. – Nie wrzeszcz tak!
\n– Wstawa\u0107!
\nPo tych s\u0142owach wszyscy leniwym krokiem udali si\u0119 w stron\u0119 swoich ubra\u0144. Ca\u0142adru\u017cyna mia\u0142a jednakowe czarne kubraki z czerwon\u0105 gwiazd\u0105 z ty\u0142u. Gdywszyscy byli ju\u017c gotowi udali\u015bmy si\u0119 w kierunku posterunku, w celu zdobycianajnowszych list\u00f3w go\u0144czych. Jak co dzie\u0144 wisia\u0142o tam kilka list\u00f3w, g\u0142\u00f3wniestarych, lecz nagroda, jak\u0105 oferowano za jednego z zab\u00f3jc\u00f3w przyku\u0142a moj\u0105uwag\u0119. Oferowano 350 Lintar\u00f3w za cz\u0142owieka o pseudonimie „Czarnakrowa”.
\n– Zobaczcie tego! – Zawo\u0142a\u0142em
\n– Uuu…, Du\u017ca nagroda. – Powiedzia\u0142 Hrothgar. – Lubi\u0119 takie nagrody.
\n– A kto nie lubi?! – Krzykn\u0105 Yankel. – Lepiej przeczytaj, co zrobi\u0142.
\n– Przecie\u017c wiesz, \u017ce nie umiem czyta\u0107! – Krzykn\u0105 Hrothgar ze z\u0142o\u015bci\u0105 woczach. – Nie nabijaj si\u0119 ze mnie!!!
\n– Spokojnie ch\u0142opcy. – Powiedzia\u0142 Hugo. – Ju\u017c czytam „Czarna krowa zabi\u014226 przedstawicieli prawa, 4 \u0142owc\u00f3w g\u0142\u00f3w i 16 czarnych kr\u00f3w”
\n– To jaki\u015b wariat! – Powiedzia\u0142 \u015bmiej\u0105c si\u0119 Adam. – Zabija\u0142 tylko czarnekrowy…hahaha!!!
\n– Spr\u00f3bujemy go schwyta\u0107? – Zapyta\u0142em.
\n– Pewnie. – Odpowiedzia\u0142 lekko podenerwowany Zil.
\n– P\u00f3jd\u0119 zapyta\u0107 czy to og\u0142oszenie jest aktualne. – Powiedzia\u0142em kieruj\u0105csi\u0119 ku wej\u015bciu na posterunek.
\nWszed\u0142em i zacz\u0105\u0142em wypytywa\u0107 jednego z posterunkowych. Zapyta\u0142em tak\u017cegdzie go ostatnio widziano. Odpowiedzia\u0142, \u017ce w tych okolicach. Bardzo mnieucieszy\u0142a ta informacja. Wyszed\u0142em z posterunku i powiedzia\u0142em o wszystkimmoim kompanom. Reszta te\u017c by\u0142a zachwycona.
\n– W ko\u0144cu kupi\u0119 sobie dom. – Powiedzia\u0142em.
\nUdali\u015bmy si\u0119 na zakupy do sklepu z broni\u0105. Kupi\u0142em sobie wymarzon\u0105 kolczug\u0119,na kt\u00f3r\u0105 zbiera\u0142em od 3 miesi\u0119cy. Gdy ju\u017c wszyscy uzbroili si\u0119 po z\u0119by,wr\u00f3cili\u015bmy do karczmy, gdzie wynajmowali\u015bmy pokoje. Usiedli\u015bmy przy ca\u0142kiemsporym stole i zacz\u0119li\u015bmy planowa\u0107 napa\u015b\u0107 na „Czarn\u0105 krow\u0119”.Mnie przypad\u0142a jak zawsze ca\u0142a czarna robota. Musia\u0142em znale\u017a\u0107 i zwabi\u0107zab\u00f3jc\u0119. Zacz\u0105\u0142em od razu. Za\u0142o\u017cy\u0142em kolczug\u0119 i czarny str\u00f3j, chwyci\u0142emtop\u00f3r w d\u0142o\u0144, i uda\u0142em si\u0119 w stron\u0119 centrum miasta. By\u0142em prawieniewidoczny. Nagle patrz\u0119, a tu na mnie biegnie jaki\u015b ogromny typ. Zacz\u0105\u0142emucieka\u0107. Gdy odwr\u00f3ci\u0142em g\u0142ow\u0119 zobaczy\u0142em \u017ce to Zil, zrobi\u0142 mi bardzo g\u0142upikawa\u0142.
\n– Oszala\u0142e\u015b idioto! – Krzykn\u0105\u0142em. – Prawie mnie zabi\u0142e\u015b! Przecie\u017c wiesz\u017ce mam s\u0142abe serce!
\n– Hahaha! – Odpar\u0142 Zil. – Ale\u015b ty boja\u017aliwy.
\n– Co ty g\u0142upku tu robisz?
\n– Poszli\u015bmy wszyscy szuka\u0107 naszej „krowy”. Przecie\u017c ty by\u015b go napewno nie znalaz\u0142.
\nNagle za jednego z domu wy\u0142oni\u0142a si\u0119 twarz Adama.
\n– Chod\u017acie tu, szybko! – Zawo\u0142a\u0142 Adam.
\n– Ju\u017c idziemy!
\n– Yankel go znalaz\u0142. – powiedzia\u0142 Adam lekko przestraszonym g\u0142osem.
\n– Ja nie id\u0119 na pierwszy odstrza\u0142! – Oznajmi\u0142em wszystkim.
\n– Adam zaprowad\u017a nas tam! – Doda\u0142 Zil.
\nRuszyli\u015bmy za Adamem. Przeszli\u015bmy z p\u00f3\u0142 mili zanim doszli\u015bmy na miejsce.
\n– To ten. – Powiedzia\u0142, wskazuj\u0105c na wysok\u0105 posta\u0107
\n– O nie! Ale on du\u017cy! – Powiedzia\u0142em.
\n– Jaki tam du\u017cy, troch\u0119 wi\u0119kszy ode mnie.
\n– Ma dwa metry i jeszcze troch\u0119, a ty metr osiemdziesi\u0105t.
\n– No widzisz, prawie jak ja. – Powiedzia\u0142 \u015bmiej\u0105c si\u0119.
\nCzekali\u015bmy ju\u017c tylko na reszt\u0119 grupy. Gdy w ko\u0144cu przybyli, postanowili\u015bmyotoczy\u0107 zb\u00f3ja. Hugo i Adam ustawili si\u0119 tak, by trafi\u0107 cel w plecy, Yankelstan\u0105 naprzeciwko „krowy”, Hrothgar zacz\u0105\u0142 si\u0119 do niego podkrada\u0107.Zil i ja mieli\u015bmy da\u0107 znak do ataku. Ju\u017c mieli\u015bmy atakowa\u0107, a\u017c tu naglekonkurencja (inni \u0142owcy) zaatakowali nasz cel. „Czarna krowa” zosta\u0142trafiony trzema strza\u0142ami w g\u0142ow\u0119. Wygl\u0105da\u0142o to obrzydliwie. Zil i innibyli za\u0142amani, przecie\u017c byli\u015bmy ju\u017c tak blisko. Nagl\u0119 zobaczy\u0142em \u017ceYankel zwymiotowa\u0142. Wtedy jeden z konkurencji zauwa\u017cy\u0142 go i zawo\u0142a\u0142 doswoich kompan\u00f3w:
\n– Patrzcie to jeden z dru\u017cyny Zila, na pewno chcia\u0142 nas zabi\u0107 i okra\u015b\u0107.
\nZil kaza\u0142 ca\u0142ej reszcie si\u0119 schowa\u0107. Wtedy ukaza\u0142o si\u0119 jeszcze 2 \u0142owc\u00f3w.Yankel zacz\u0105\u0142 si\u0119 t\u0142umaczy\u0107, ale jeden z konkurencji ju\u017c chwyci\u0142 zamiecz, by odci\u0105\u0107 mu g\u0142ow\u0119, lecz wtedy zosta\u0142 trafiony prosto w d\u0142o\u0144 przezHuga. Zil poruszony ca\u0142ym zaj\u015bciem wyszed\u0142 z ukrycia i powiedzia\u0142:
\n– Nie chcieli\u015bmy was zaatakowa\u0107! Prawie z\u0142apali\u015bmy ju\u017c tego zb\u00f3ja, alewtedy wy si\u0119 wtr\u0105cili\u015bcie! – Powiedzia\u0142 bardzo podra\u017cniony. – Bierzcie swoj\u0105zdobycz i zostawcie nas w spokoju.
\n– My\u015blicie \u017ce si\u0119 was boimy?! – Zawo\u0142a\u0142 jeden z \u0142owc\u00f3w.
\n– Tak w\u0142a\u015bnie my\u015blimy! – Odkrzykn\u0105\u0142 Hrothgar, wstaj\u0105c z ziemi.
\nWtedy reszta naszej dru\u017cyny wsta\u0142a i wyci\u0105gn\u0119\u0142a bro\u0144. Przeciwnicyzobaczywszy reszt\u0119 dru\u017cyny zrobili kilka krok\u00f3w do ty\u0142u.
\n– Zostawcie trupa w spokoju i wyno\u015bcie si\u0119 st\u0105d! – Krzykn\u0105\u0142em.
\n– Nie, we\u017acie sobie go. – Powiedzia\u0142 Zil.
\n– Jeszcze si\u0119 z wami porachujemy! – Krzykn\u0105\u0142 jeden z \u0142owc\u00f3w.
\nPo chwili konkurencja uciek\u0142a, zabieraj\u0105c z sob\u0105 ich zdobycz. By\u0142em troch\u0119pod\u0142amany, gdy wraca\u0142em do pokoju z pustymi r\u0119kami. To by\u0142 naprawd\u0119 trudnydzie\u0144.
\nNast\u0119pnego dnia, jak co dzie\u0144 udali\u015bmy si\u0119 sprawdzi\u0107 czy s\u0105 jakie\u015b nowelisty go\u0144cze. Wszed\u0142em na posterunek i opowiedzia\u0142em jednemu ze str\u00f3\u017cyprawa o wczorajszym zaj\u015bciu. On si\u0119 za\u015bmia\u0142. Zdenerwowa\u0142o mnie to troch\u0119 ipowiedzia\u0142em do niego:
\n– Z czego si\u0119 g\u0142upio \u015bmiejesz!
\n– Z twojej opowie\u015bci krasnalu. – Powiedzia\u0142 nie przestaj\u0105c si\u0119 \u015bmia\u0107. -Przynie\u015bli wczoraj trupa i za\u017c\u0105dali wynagrodzenia. Lecz ja musia\u0142em icharesztowa\u0107, poniewa\u017c zabili nie tego co trzeba!
\n– Naprawd\u0119?
\n– Tak. Zastan\u00f3w si\u0119, gdyby\u015b by\u0142 szukany przez \u0142owc\u00f3w g\u0142\u00f3w, to sta\u0142by\u015bprzed barem tak jak gdyby nigdy nic???
\n– Pewnie \u017ce nie, ale ten facet, by\u0142 bardzo podobny do tego ze zdj\u0119cia.
\n– Mo\u017ce i tak, lecz tamten ma na ramieniu do\u015b\u0107 du\u017c\u0105 blizn\u0119.
\n– Czemu nie napisano tego w opisie przest\u0119pcy na li\u015bcie go\u0144czym? – Zapyta\u0142emz zaciekawieniem. – To prawie obowi\u0105zek napisa\u0107 taki „wa\u017cny szczeg\u00f3\u0142”.
\n– Nie napisano, bo zapomniano m\u00f3j ma\u0142y przyjacielu. – Odpowiedzia\u0142.
\n– Dzi\u0119kuj\u0119! – Powiedzia\u0142em wychodz\u0105c.
\nGdy wyszed\u0142em z posterunku, zabra\u0142em reszt\u0119 grupy do karczmy „Pod spr\u00f3chnia\u0142ympniem”. Karczma znajdowa\u0142a si\u0119 niedaleko centrum, wi\u0119c postanowili\u015bmywzi\u0105\u0107 rzeczy z pokoju karczmy w kt\u00f3rej mieszkali\u015bmy i zamieszka\u0107 w centrum.Przybyli\u015bmy w ko\u0144cu do karczmy usiedli\u015bmy przy stole, a ja zacz\u0105\u0142emopowiada\u0107 to, co mi przekaza\u0142 posterunkowy. Wypili\u015bmy trzy butelki staregowina z Cindaris (poczym mieli\u015bmy niez\u0142y humor).
\n– Musz\u0119 si\u0119 po\u0142o\u017cy\u0107, \u017ale si\u0119 czuj\u0119. Je\u015bli chcecie id\u017acie szuka\u0107naszej przysz\u0142ej zdobyczy. Gdy j\u0105 wytropicie powr\u00f3\u0107cie po mnie. Szczerze m\u00f3wi\u0105cnie wierz\u0119 \u017ce w og\u00f3le go znajdziemy. – Powiedzia\u0142em lekko zm\u0119czonym g\u0142osem.- Zil, zap\u0142a\u0107 za mnie rachunek, jutro ja Ci postawi\u0119 gorza\u0142ki z najlepszegop\u0119dzenia.
\n– Dobrze krasnalu. – Powiedzia\u0142 \u015bmiej\u0105c si\u0119 cicho. – Id\u017a ju\u017c si\u0119 po\u0142o\u017cy\u0107.
\nWzi\u0105\u0142em swoje rzeczy i wynaj\u0105\u0142em pokoje dla wszystkich. Powiedzia\u0142emjeszcze do Zila i Hrothgara, \u017ce \u015bpi\u0105 w pokoju razem ze mn\u0105. Oni przytakn\u0119li,wi\u0119c uda\u0142em si\u0119 na spoczynek. Pokoje znajdowa\u0142y si\u0119 na drugim pi\u0119trze.Schody prowadz\u0105ce na g\u00f3r\u0119 by\u0142y nie pomalowane i lekko zniszczone. Na por\u0119czyby\u0142y dziwne znaki, jak gdyby jaki\u015b elf pisa\u0142 co\u015b na nich w ich starszejmowie. Nie mia\u0142em si\u0142 zastanawia\u0107 si\u0119 nad tymi napisami, wi\u0119c poszed\u0142emdalej. Po\u0142o\u017cy\u0142em si\u0119 na \u0142\u00f3\u017cku i nie Trzeba by\u0142o d\u0142ugo czeka\u0107 a\u017c zasn\u0119.
\nObudzi\u0142em si\u0119, zbudzony przez \u015bpiew ptak\u00f3w, kt\u00f3rych w Aedrin jest mn\u00f3stwo.Le\u017ca\u0142em jeszcze chwilk\u0119, lecz nagle zda\u0142em sobie spraw\u0119 z tego, \u017ce w moimpokoju \u015bpi\u0119 sam, nie by\u0142o Zila i Hrothgara. Mieli oni spa\u0107 w pokoju razem zemn\u0105. Zaniepokoi\u0142o mnie to troch\u0119. Zbieg\u0142em schodami na d\u00f3\u0142, lecz i tam ichnie by\u0142o. Podszed\u0142em do karczmarza i spyta\u0142em:
\n– Nie wie pan gdzie poszli moi przyjaciele, z kt\u00f3rymi wczoraj pi\u0142em?
\n– Wyszli wczoraj i jeszcze nie wr\u00f3cili.
\n– Jakby wr\u00f3cili, to powiedz im \u017ce poszed\u0142em ich szuka\u0107.
\n– Dobrze krasnalu.
\nWybieg\u0142em z knajpy i pobieg\u0142em na posterunek, tam te\u017c ich nie znalaz\u0142em.Wtedy pomy\u015bla\u0142em sobie: „Daj spok\u00f3j Doran, przecie\u017c si\u0119 niezgubili!” Postanowi\u0142em nieco si\u0119 rozlu\u017ani\u0107, wi\u0119c uda\u0142em si\u0119 do \u0142a\u017ani.Tam wzi\u0105\u0142em gor\u0105c\u0105 k\u0105piel i skorzysta\u0142em z us\u0142ugi jednej z pa\u0144. Gdy sko\u0144czy\u0142em”rozlu\u017anianie” poszed\u0142em na ma\u0142e zakupy do sklepu z broni\u0105. Tamznalaz\u0142em moich koleg\u00f3w.
\n– Gdzie\u015bcie byli?! – Krzykn\u0105\u0142em.
\n– My w przeciwie\u0144stwie do ciebie szukali\u015bmy truciciela kr\u00f3w.
\n– Mogli\u015bcie chocia\u017c zostawi\u0107 jak\u0105\u015b kartk\u0119, lub powiedzie\u0107 barmanowi gdzieidziecie.
\n– A ty gdzie by\u0142e\u015b?
\nNa pocz\u0105tku zaniem\u00f3wi\u0142em, lecz po chwili powiedzia\u0142em:
\n– Ja? Ja was szuka\u0142em po ca\u0142ym mie\u015bcie.
\n\u0141owcy zacz\u0119li si\u0119 \u015bmia\u0107. Zignorowa\u0142em ich i kupi\u0142em sobie bardzo \u0142adne,sk\u00f3rzane r\u0119kawiczki. To poprawi\u0142o mi humor.
\n– Znale\u017ali\u015bcie naszego zab\u00f3jc\u0119?
\n– Niestety nie. – Powiedzia\u0142 Zil.
\n– Gdzie szukali\u015bcie go?
\n– W centrum miasta.
\n– M\u00f3wi\u0142em, \u017ce beze mnie nie znajdziecie nawet sklepikarza w sklepie! Haha…!
\n– Zamknij si\u0119! – Wrzasn\u0105 Hrothgar. – Zobaczymy jak ty go b\u0119dziesz dzisiajtropi\u0142!
\n– Nie jestem taki g\u0142upi jak ty, \u017ceby szuka\u0107 truciciela kr\u00f3w w samym \u015brodkumiasta! – Odkrzykn\u0105\u0142em do Hrothgara.
\n– A gdzie mieli\u015bmy szuka\u0107, w stodole?! – Powiedzia\u0142 Yankel z ironi\u0105.
\n– Tak, w\u0142a\u015bnie w stodole. – Powiedzia\u0142em wychodz\u0105c ze sklepu.
\nBy\u0142em zdenerwowany. Uda\u0142em si\u0119 w stron\u0119 znanego przeze mnie, du\u017cegogospodarstwa. Dogoni\u0142 mnie Zil i dalej poszed\u0142 razem zemn\u0105. Gdy ju\u017c doszli\u015bmypowiedzia\u0142em do Zila:
\n– Na tym gospodarstwie znalaz\u0142em 13 lat temu moj\u0105 pierwsz\u0105 prac\u0119. -Powiedzia\u0142em dumny z siebie.
\n– Naprawd\u0119?
\n– Pewnie.
\nNagle zobaczy\u0142em gospodarza. By\u0142 on moim dobrym przyjacielem. Od 9 lat nie by\u0142emtutaj ani razu. Prawie go nie pozna\u0142em. Mia\u0142 na sobie niebieskie spodnie naszelkach i s\u0142omiany kapelusz. Podszed\u0142em do niego i powiedzia\u0142em:
\n– Witaj Witoldzie!
\n– Niech mnie kule bij\u0105, to przecie\u017c Doran.
\n– Tak! To ja, m\u00f3j przyjacielu!
\n– Tyle lat… – Powiedzia\u0142 z \u0142zami w oczach.
\n– Dok\u0142adnie 9 lat. – Odpowiedzia\u0142em przytulaj\u0105c go. – A to m\u00f3j przyjacielZil.
\n– Witaj Zil!
\n– Dzie\u0144 dobry! – Odpar\u0142 Zil.
\nWitold zaprosi\u0142 nas na gorza\u0142k\u0119. Wprowadzi\u0142 nas do du\u017cego pomieszczenia zwprost ogromnym sto\u0142em. Usiedli\u015bmy, a Witold przyni\u00f3s\u0142 gorza\u0142k\u0119 i troch\u0119kaszy z gulaszem.
\n– Musicie by\u0107 g\u0142odni.
\n– Pewnie. – Odpar\u0142em.
\nZacz\u0119\u0142y si\u0119 opowie\u015bci o starych dobrych latach. Nagle gospodarz zapyta\u0142
\n– Ale co was tu sprowadza?
\n– Szukamy cz\u0142owieka, kt\u00f3ry truje krowy i zabija ludzi. – Powiedzia\u0142 Zil wyci\u0105gaj\u0105clist go\u0144czy z portretem przest\u0119pcy. – Widzia\u0142e\u015b go mo\u017ce.
\n– Pewnie \u017ce tak! – Powiedzia\u0142 Witold.
\n– Gdzie?! – Zapyta\u0142em.
\n– To nowy pracownik mojego s\u0105siada.
\n– W kt\u00f3rym domu on mieszka? – Zapyta\u0142 Zil.
\n– Tu, naprzeciwko. – Odpar\u0142 wskazuj\u0105c palcem w stron\u0119 czarno – czerwonegodomu.
\n– Dzi\u0119kuj\u0119 Witoldzie. Mam jednak jeszcze jedno pytanie, czy ja i moich pi\u0119ciukoleg\u00f3w mogliby\u015bmy zamieszka\u0107 w twojej stajni?
\n– Pewnie, ale w moim domu a nie w stajni. – Powiedzia\u0142 z u\u015bmiechem.
\n– Jeszcze raz dzi\u0119kuj\u0119. Zil id\u017a po ca\u0142\u0105 reszt\u0119.
\n– Dobra.
\nI tak znale\u017ali\u015bmy naszego z\u0142oczy\u0144c\u0119. W czasie gdy Zil poszed\u0142 po przyjaci\u00f3\u0142,ja obserwowa\u0142em dom s\u0105siada. Widzia\u0142em nawet kilka razy „czarn\u0105 krow\u0119”,lecz nic nie mog\u0142em zrobi\u0107, poniewa\u017c by\u0142em sam. Po trzech godzinach Zil wr\u00f3ci\u0142z wszystkimi. Zacz\u0119li\u015bmy obserwacj\u0119 naszego celu.
\nMin\u0119\u0142o kilka dni, lecz dowiedzieli\u015bmy si\u0119 bardzo du\u017co. Naprawd\u0119 tru\u0142krowy. Mieszka\u0142 w stodole. Zakradli\u015bmy si\u0119 kiedy\u015b tam i zobaczyli\u015bmy jegouzbrojenie. Mia\u0142 miecz i tarcz\u0119, he\u0142m i kolczuczg\u0119, i nic wi\u0119cej.Postanowili\u015bmy zaatakowa\u0107 jak najszybciej. Poczekali\u015bmy a\u017c wyjdzie izakradli\u015bmy si\u0119 do stodo\u0142y. Hugo, Yankel i Adam stan\u0119li naprzeciwko wej\u015bcia,Hrothgar, Zil i ja stan\u0119li\u015bmy po dw\u00f3ch stronach wej\u015bcia. Po chwili us\u0142yszeli\u015bmyg\u0142os zb\u00f3ja. Chyba \u017cegna\u0142 si\u0119 z kim\u015b. Gdy otworzy\u0142 drzwi wprost w jegoklatk\u0119 piersiow\u0105 wbi\u0142y si\u0119 strza\u0142y, Yankel rzuci\u0142 w niego grot, kt\u00f3rytrafi\u0142 go w praw\u0105 r\u0119k\u0119 . Hrothgar i Zil wbili miecze w jego brzuch, a jaobci\u0105\u0142em mu lew\u0105 d\u0142o\u0144. „Czarna krowa” pad\u0142 na ziemi\u0119 z wielkimhukiem. Krwawi\u0142 jak \u015bwinia w rze\u017ani. Wzi\u0119li\u015bmy jego wszystkie rzeczy iudali\u015bmy si\u0119 po nagrod\u0119. Ja pobieg\u0142em do Witolda, by powiedzie\u0107 mu owszystkim i wzi\u0105\u0107 nasze rzeczy. Poprosi\u0142em go tak\u017ce, by powiedzia\u0142 s\u0105siadowio wszystkim.
\n– Dzi\u0119kuj\u0119 za wszystko! – Krzykn\u0105\u0142em biegn\u0105c w stron\u0119 posterunku.
\n– Nie zapomnij o swoim starym przyjacielu! – Odpowiedzia\u0142.
\nBieg\u0142em jak szybko by\u0142o mo\u017cna, lecz gdy przebiega\u0142em ko\u0142o jednej z karczm,us\u0142ysza\u0142em g\u0142osy moich przyjaci\u00f3\u0142. Wszed\u0142em do baru i zobaczy\u0142em ich na p\u00f3\u0142upitych, ale za to bardzo szcz\u0119\u015bliwych koleg\u00f3w. Zil da\u0142 mi moj\u0105 dzia\u0142k\u0119 ipodsun\u0105\u0142 pod nos kufel z piwem.
\nTak sko\u0144czy\u0142a si\u0119 jedna z moich przyg\u00f3d. Wtedy te\u017c sko\u0144czy\u0142em z walkami iwr\u00f3ci\u0142em do pracy na farmie. Witold by\u0142 bardzo zadowolony z mojej decyzji.Niekiedy wyrusza\u0142em jeszcze na ma\u0142e wyprawy z moj\u0105 by\u0142\u0105 dru\u017cyn\u0105, lecz niechcia\u0142bym ju\u017c kiedykolwiek kogo\u015b zabi\u0107.<\/p>\n
Za ewentualne b\u0142\u0119dy, przepraszam. Hucior. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
opowie\u015b\u0107<\/p>\n","protected":false},"author":50,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_et_pb_use_builder":"","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":"","footnotes":""},"categories":[15],"tags":[],"class_list":["post-184","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-fanfic","et-doesnt-have-format-content","et_post_format-et-post-format-standard"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wiedzmin.zrpg.pl\/strona\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/184","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/wiedzmin.zrpg.pl\/strona\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wiedzmin.zrpg.pl\/strona\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wiedzmin.zrpg.pl\/strona\/wp-json\/wp\/v2\/users\/50"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wiedzmin.zrpg.pl\/strona\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=184"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/wiedzmin.zrpg.pl\/strona\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/184\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wiedzmin.zrpg.pl\/strona\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=184"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wiedzmin.zrpg.pl\/strona\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=184"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wiedzmin.zrpg.pl\/strona\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=184"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}