{"id":104,"date":"2002-06-23T16:23:46","date_gmt":"2002-06-23T16:23:46","guid":{"rendered":"http:\/\/wiedzmin.rpg.pl\/strona\/?p=104"},"modified":"2002-06-23T16:23:46","modified_gmt":"2002-06-23T16:23:46","slug":"bezdech","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wiedzmin.zrpg.pl\/strona\/bezdech\/","title":{"rendered":"Bezdech"},"content":{"rendered":"

„BEZDECH”<\/font><\/b><\/p>\n

Czy \u017cycie jest tylko pasmem nieszcz\u0119\u015b\u0107, kt\u00f3re – w\u0142a\u015bnie w momencie gdy spijasz z powietrza ostatni haust nadziei – przerywa si\u0119 bezd\u017awi\u0119cznie, p\u0119ka jak paj\u0119cza ni\u0107?<\/p>\n

Melirenn mog\u0142aby si\u0119 z tym chyba zgodzi\u0107. Przynajmniej je\u015bli chodzi\u0142o o \u017cycie i \u015bmier\u0107 innych. Sama wyobra\u017ca\u0142a sobie, \u017ce jej \u015bmier\u0107 b\u0119dzie wyj\u0105tkowa. Skoro i tak mia\u0142a nadej\u015b\u0107, to niech chocia\u017c b\u0119dzie pi\u0119kna: b\u0142yskawice na czarnym niebie, burza i ulewa – zap\u0142acz\u0105 po niej bogowie. Kt\u00f3\u017c jest tego godny, je\u015bli nie ona?
\nMia\u0142a dopiero 75 lat, wi\u0119c jak na elfk\u0119 by\u0142a m\u0142oda. Prawie dziecko. Ale tym przesta\u0142a si\u0119 ju\u017c przejmowa\u0107. Odk\u0105d potrafi\u0142a napi\u0105\u0107sze\u015b\u0107dziesi\u0119cio funt\u00f3wk\u0119 wszyscy musieli si\u0119 z ni\u0105 liczy\u0107. A ju\u017c na pewno ludzie…
\nTo zabawne nie mie\u0107 nic do stracenia, to naprawd\u0119 otwiera oczy na niekt\u00f3re sprawy. Aludzie… oni mieli tyle do stracenia. „Och, to by\u0142o kiedy\u015b nasze” – p\u0142aka\u0142o co\u015b w duszy Melirenn – „wi\u0119c odbierzmy im to, odbierzmy, odbierzmy…”<\/p>\n

Na pocz\u0105tek \u017cycie. Pami\u0119ta\u0142a dok\u0142adnie swoj\u0105 pierwsz\u0105 …ofiar\u0119. Jaki\u015b knecht w podartym kaftanie – bieg\u0142 w jej kierunku, a ona dr\u017ca\u0142a jak li\u015b\u0107 na wietrze: \u0142uk omal nie wypad\u0142 jej z r\u0105k. Na szcz\u0119\u015bcie, przysz\u0142o opami\u0119tanie: w sam czas. Dosta\u0142 w szyj\u0119 i wi\u0119cej ju\u017c si\u0119 nie podni\u00f3s\u0142. Melirenn tak\u017ce przez d\u0142u\u017csz\u0105 chwil\u0119 nie mog\u0142a si\u0119 podnie\u015b\u0107: widok rz\u0119\u017c\u0105cego, kopi\u0105cego ziemi\u0119 i bluzgaj\u0105cego krwi\u0105 m\u0119\u017cczyzny przyprawi\u0142 j\u0105 o md\u0142o\u015bci. Potem Helieth \u015bmia\u0142 si\u0119, \u017ce jest jeszcze za ma\u0142a… ale to si\u0119 ju\u017c nigdy nie powt\u00f3rzy\u0142o. Nigdy.
\nTylko co\u015b czasem skr\u0119ca\u0142o w \u017co\u0142\u0105dku gdy Aneiron strzela\u0142 „im” w plecy, gdy Deleine pchn\u0119\u0142a mieczem ci\u0119\u017carn\u0105 kobiet\u0119, gdy Helieth nie bra\u0142 je\u0144c\u00f3w. Nigdy nie brali je\u0144c\u00f3w. Nigdy…
\nAle przecie\u017c wiedzia\u0142a co robi i nigdy, przenigdy nie wycofa\u0142aby si\u0119.
\nI nawet do uczucia bliskiej \u015bmierci przyzwyczai\u0142a si\u0119. Bo dla czego i dla kogo mia\u0142by niby \u017cy\u0107? Dla wspomnie\u0144? Tych wola\u0142aby nie mie\u0107. Jej rodzice nie \u017cyli… Zreszt\u0105 ca\u0142e komando mia\u0142o takie wspomnienia. Melirenn obudzi\u0142a si\u0119 kiedy\u015b w \u015brodku nocy: to”Deireadh Deleine” p\u0142aka\u0142a przez sen jak ma\u0142a dziewczynka, krzycz\u0105c „Ma modron!”. Koszmar… koszmar – na jawie i we \u015bnie. A wszystko przez ludzi.\u00a0<\/p>\n

„Wi\u0119c odbierzmy im, odbierzmy, odbierzmy…”<\/p>\n

By\u0142o co. Gdy p\u0119dzili konno le\u015bnym traktem przez kaedwe\u0144skie puszcze, gdy wiatr rozwiewa\u0142 jej w\u0142osy, gdy by\u0142a tylko rozmazana ziele\u0144 drzew, \u015bwist powietrza w uszach – wiedzia\u0142a, \u017ce jest wolna. I \u017ce trzeba tak trzeba, ess tedd, ess tedd. „Odbierzmy… odbierzmy…”<\/p>\n

Tamtego dnia by\u0142o podobnie: Helieth zdecydowa\u0142, \u017ce napadn\u0105 w nocy na pewn\u0105 zbyt daleko wysuni\u0119t\u0105 ludzk\u0105 osad\u0119. Ka\u017cda by\u0142a zbyt wysuni\u0119ta, ale od czego\u015b trzeba by\u0142o zacz\u0105\u0107.
\nNoc okry\u0142a \u015bwiat aksamitem czerni i Melirenn znowu mia\u0142a kr\u00f3tk\u0105 chwil\u0119 by pomarzy\u0107. Chocia\u017c… o czym niby? Ostatnio cz\u0119sto zastanawia\u0142a si\u0119 o czym marzy\u0142y kiedy\u015b dziewczyny w jej wieku i nie potrafi\u0142a sobie tego zupe\u0142nie wyobrazi\u0107. By\u0142o ju\u017c chyba za p\u00f3\u017ano: i ona, i Helieth, i Deleine, i reszta, skazani byli na brak marze\u0144, na \u017cycie z dnia na dzie\u0144 i na beznadziej\u0119, kt\u00f3ra d\u0142awi ch\u0119\u0107 do \u017cycia.
\nTaniec \u015bmierci znowu mia\u0142 t\u0119 sam\u0105 melodi\u0119 i rytm. Przera\u017ceni dh’oine wyskakiwali z podpalonych chat prosto na szypy Melirenn, Laveina i innych. Prosto na miecze Deleine i Helietha.\u00a0<\/p>\n

„Odbierzmy, odbierzmy…”<\/p>\n

Nagle z chaty wybieg\u0142a dziewczyna: podobnego do Melirenn wzrostu, nawet podobnego koloru w\u0142osy. Krzykn\u0119\u0142a, gdy przelecia\u0142a obok niej strza\u0142a. W tym momencie jak spod ziemi pojawi\u0142 si\u0119 ch\u0142opak – wzi\u0105\u0142 ja za r\u0119k\u0119 i poci\u0105gn\u0105\u0142 w stron\u0119 lasu. G\u0142upcy, my\u015bleli, \u017ce zdo\u0142aj\u0105 wymkn\u0105\u0107 si\u0119. Szyp pos\u0142any prze Melirenn trafi\u0142 dziewczyn\u0119 w kark. Upad\u0142a bez j\u0119ku. Melirenn pr\u0119dko si\u0119gn\u0119\u0142a po drugi boj\u0105c si\u0119, \u017ce ch\u0142opak jej ucieknie. Ale nie: ten g\u0142upi dh’oine zosta\u0142 i kl\u0119cza\u0142 nad trupem dziewczyny co\u015b tam wykrzykuj\u0105c w ich prostackiej mowie. Spojrza\u0142 w stron\u0119 Melirenn. A w elfce co\u015b zagra\u0142o: wysz\u0142a zza zas\u0142ony drzew, podesz\u0142a bli\u017cej. Ognie p\u0142on\u0105cej wioski o\u015bwietla\u0142y dok\u0142adnie posta\u0107 ch\u0142opaka, ale on sam nie m\u00f3g\u0142 widzie\u0107 wi\u0119cej ni\u017c jej ciemn\u0105 sylwetk\u0119 na tle po\u017cogi.Wymierzy\u0142a prosto mi\u0119dzy oczy. „Czemu nie uciek\u0142e\u015b, peste?” Dostrzeg\u0142a, \u017ce trzyma martw\u0105 za r\u0119k\u0119. Ale nie zawaha\u0142a si\u0119. J\u0119k i \u015bwist. J\u0119k i g\u0142uchy odg\u0142os padaj\u0105cego na ziemi\u0119 cia\u0142a.
\n-Eleine aspear, sor’ca. – pochwali\u0142 Helieth.<\/p>\n

Rankiem z wioski pozosta\u0142y ju\u017c tylko zgliszcza. I co\u015b si\u0119 wypali\u0142o w sercu Melirenn. Jej nikt nie trzyma za r\u0119k\u0119 nawet gdy jest \u017cywa…
\n„Odbierzmy… odbierzmy…” za\u0142ka\u0142o co\u015b w \u015brodku.
\nAle teraz Melirenn nie by\u0142a pewna, czy dalej chodzi\u0142o o to, by odbiera\u0107 elfie dziedzictwo z r\u0105k dh’oine, czy o to, by odebra\u0107 to, co jej odebrano. En’ca minne…<\/p>\n

Kolejne dni otoczy\u0142y j\u0105 mg\u0142\u0105 jednostajno\u015bci i zapomnienia. Otrze\u017awienie przysz\u0142o dopiero tamtego dnia, pod koniec Midaete. To si\u0119 musia\u0142o w ko\u0144cu sta\u0107. Ta wioska okaza\u0142a si\u0119 by\u0107 lepiej strze\u017cona. Aneiron zgin\u0105\u0142, gdy be\u0142t z kuszy wbi\u0142 mu si\u0119 w oczod\u00f3\u0142, Deleine, gdy miecz rozp\u0142ata\u0142 jej klatk\u0119 piersiow\u0105. Ona sama i Helieth, oboje ci\u0119\u017cko ranni, przedzierali si\u0119 przez puszcz\u0119, uciekali jak zwierzyna, szczuta psami, brocz\u0105ca krwi\u0105… skazana na zag\u0142ad\u0119. Upad\u0142a, nie by\u0142a w stanie biec dalej… przez mg\u0142\u0119 zobaczy\u0142a twarz Helietha: spojrza\u0142 na ni\u0105 i …wi\u0119cej go nie widzia\u0142a, bo ciemno\u015b\u0107 owin\u0119\u0142a j\u0105 nieprzebytym ca\u0142unem …\u00a0<\/p>\n

Po niesko\u0144czenie d\u0142ugim czasie, cho\u0107 naprawd\u0119 musia\u0142o to trwa\u0107 zaledwie chwilk\u0119, otwar\u0142a oczy. Ca\u0142e cia\u0142o by\u0142o zdr\u0119twia\u0142e, ka\u017cdy oddech jak cios sztyletem, zranionego ramienia nawet nie czu\u0142a. Z wysi\u0142kiem opar\u0142a si\u0119 o drzewo, czu\u0142a jak co\u015b k\u0142ad\u0142o si\u0119 niemo\u017cebnym ci\u0119\u017carem na p\u0142uca: czy to w\u0142a\u015bnie jest \u015bmier\u0107? Krew, b\u00f3l i b\u0142oto? A przecie\u017c mia\u0142y by\u0107 b\u0142yskawice i szloch bog\u00f3w. „W snach, ma\u0142a. W snach…” – odpowiedzia\u0142a sam sobie. „To \u015bmieszne” – pomy\u015bla\u0142a – „ale chyba niczego im nie odebra\u0142am. Opr\u00f3cz kilku istnie\u0144 – nic. Za to oni mi tak. Oni mi? Och, raczej ja sama sobie…”. W oddali s\u0142ycha\u0107 by\u0142o zbli\u017caj\u0105c\u0105 si\u0119 pogo\u0144. Dopiero teraz dostrzeg\u0142a, \u017ce obok le\u017ca\u0142 Helieth. Szkliste oczy wpatrywa\u0142y si\u0119 w os\u0142oni\u0119te dachem konar\u00f3w niebo.\u00a0
\nNie m\u00f3g\u0142 nawet spojrze\u0107 na gwiazdy, kt\u00f3re tak ukocha\u0142. Melirenn wyci\u0105gn\u0119\u0142a r\u0119k\u0119 i schwyci\u0142a go za d\u0142o\u0144, umazan\u0105 w zesch\u0142ej krwi.<\/p>\n

Krzyki by\u0142y coraz bli\u017cej.
\n„Pomylili\u015bmy si\u0119 Helieth… pomylili\u015bmy si\u0119: <>, to z\u0142a droga… bo widzisz… ja nie mam niczego….niczego im nie odebra\u0142am….tak naprawd\u0119. Co teraz mamy? Nie mieli\u015bmy nawet nigdy tego czego\u015b, tak ludzkiego, z czego tak si\u0119 \u015bmiali\u015bmy: nadziei….Oni chwytali j\u0105 jeszcze ostatnimtchnieniem… A my? Czy nie \u017cyli\u015bmy na jednym wielkim bezdechu?… Chcia\u0142abym zobaczy\u0107 gwiazdy… Jeszcze ostatniraz… Czy tam jest odpo…”<\/p>\n

Melirenn zakas\u0142a\u0142a. Krew prysn\u0119\u0142a na zielony kubraczek. U\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 wspominaj\u0105c tamtego ch\u0142opaka. Nie, jemu na pewno nie by\u0142a w stanie odebra\u0107 tego, co mia\u0142. En’ca minne…<\/p>\n

Tamtej nocy na niebie nie by\u0142o gwiazd.<\/p>\n

Koniec<\/font><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W odpowiedzi na Wi\u0119zienie wieczno\u015bci…<\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_et_pb_use_builder":"","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":"","footnotes":""},"categories":[15],"tags":[],"class_list":["post-104","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-fanfic","et-doesnt-have-format-content","et_post_format-et-post-format-standard"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wiedzmin.zrpg.pl\/strona\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/104","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/wiedzmin.zrpg.pl\/strona\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wiedzmin.zrpg.pl\/strona\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wiedzmin.zrpg.pl\/strona\/wp-json\/wp\/v2\/users\/6"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wiedzmin.zrpg.pl\/strona\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=104"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/wiedzmin.zrpg.pl\/strona\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/104\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wiedzmin.zrpg.pl\/strona\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=104"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wiedzmin.zrpg.pl\/strona\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=104"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wiedzmin.zrpg.pl\/strona\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=104"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}